,,რიჟიკა” და სექსუალური…

ჩემი ფანჯრები დაბურულია, ხანდახან სინათლე ძალიან მაღიზიანებს, ამიტომ ავდექი და ჩავამუქე… ახლაც ჩემს ჩამუქებულ ოთახში ვზივარ და თავში ათასი აზრი მომდის. თუმცა ათასივე ერთსა და იმავეს გარშემო ტრიალებს. ის ,,ერთი და იგივე” კი ჩემი კოლეგაა, ერთ დაწესებულებაში ვმუშაობთ… ერთ დღეს, სამსახურში ვიღაცის დახმარება დამჭირდა და მასთან მიმაგზავნეს. არ ვიცი, ყველას ეხმარებოდა თუ უბრალოდ მის გარდა ვერავინ მირჩიეს, მივედი კი. ვერ გეტყვით, რომ აღფრთოვანდა. (მაშინვე გამოვრიცხე,რომ ყველას ეხმარებოდა) მერე გავიგე, რომ ეს საქმე მას არ ეხებოდა, მაგრამ ვინაიდან ის ვინმე, ვისაც ეხებოდა, სამსახურში არ იყო, იძულებული გახდა, დამხმარებოდა. მას შემდეგ, გამარჯობას ვეუბნები. ხანდახან ერთადაც ვსადილობთ. ბოლო დროს კი მასთან გაცილებით მეტი დროის გატარება მიწევს და შევამჩნიე, რომ ძალიან ვნებიანია (ჰოი, სულო ცოდვილო, ჩემი ასაკის ქალიშვილი ამას კი არ უნდა ამბობდეს, მაგრამ რაღა დროს ქალიშვილობაა და თან როგორც ამბობენ, ოცდამეერთე საუკუნეც მოვიდა)…

თვე პირველი:
_ გამარჯობა,
_ გაგიმარჯოს, რა ქენი, ჩააბარე საბუთები?
_ კი, ყველაფერი გამოვიდა, დიდი მადლობა
_ არაფრის, თუ რამე დაგჭირდება, აქ ვარ ისევ…
_ გმადლობ! _ ვამბობ და ღიმილით ავდივარ კიბეებზე, თუმცა მიუხედავად იმისა, რომ ამ საქმეში დახმარება კიდევ მჭირდება, მასთან აღარ მივდივარ, ის კომპეტენტური ტიპი სამსახურში უკვე დაბრუნდა.

თვე მეორე:
_ პრივეტ.
_ პრივეტ!

თვე მესამე:
_ ვახ, შენც მოგშივდა?
_ ჰო, ხანდახან მემართება ხოლმე.
_ წამოდი, იმ მაგიდაზე დავსხდეთ, ჰო მართლა, რას შვრები იმ საბუთებზე? აღარ ატარებ აღრიცხვას?
_ ჯერ არა, არ დაუვალებიათ… _ თუმცა მალევე დამავალეს და ახლა მის გვერდით ზვივარ და საბუთებს ჩავკირკიტებ, ამჯერად ის არ მეხმარება.

თვე მეოთხე:
ამ თვეს არც რამე დაუვალებიათ და არც ჩვენ შევხვედრივართ ერთმანეთს.

თვე მეხუთე:
შევამჩნიე, რომ ქალებს კომპლიმენტებს ეუბნება, მაგრამ რატომღაც მგონია, რომ არც ერთი ქალი სერიოზულად არ შეხედავს მის კომპლიმენტს.

თვე მეხუთე:
_ სადაც წავალ, სულ იქ როგორ უნდა იყო? _ ღიმილით მეუბნება (კიდევ კარგი) და ბარის კარში პირველს მატარებს.
_ მეგობრებს მოვაკითხე, შენც მოიცალე, გასართობად?
_ ჰო… _ მოკლედ მპასუხობს და ვიცი, რომ აქ აააუცილებლად ქალს შეხვდება და სულაც არ უნდა, მისი პარტნიორი მეც ვნახო. ამიტომ, მე ჩემს გოგონებს ვეძებ, ის კი მარტო ჯდება. იმედია, მალე შემოუერთდებიან, ჩემს მაგიდასთან ხომ არ მივიპატიჟებ?

თვე მეხუთე 2:
_ როგორი დრო გაატარე გუშინ? _ მიღიმის და თვალს მიკრავს.
_ მშვენიერი, შენ? რომ დავჯექი, თვალი ვეღარ მოგკარი მერე (უეჭველად სხვა მაგიდასთან გადაჯდა, ხომ ვთქვი, არ უნდოდა, მისი ქალი მენახა!)…
_ მალევე წავედი სახლში, ვერ გავერთე…
_ (თავს დავდებ, რომ ტყუი! სახლში მალევე რომ წასულიყავი, ასეთი უძილო გამომეტყველება არ გექნებოდა)! _ აა, გასაგებია _ ვიღიმი და კაბინეტის კარს ვაღებ.

თვე მეექვსე:
_ მოდიხარ დღეს რესტორანში?
_ კი, მაგას როგორ გამოვტოვებ? _ თავს ვუქნევ და მეღიმება!
_ ახლა სად მიდიხარ?
_ სახლში, უნდა მოვემზადო, ასეთ ფორმაში ხომ ვერ წამოვალ? აბა, გავიქეცი! _ და მართლაც გავრბივარ სახლში, რადგან შეიძლება, მომზადება ვეღარ მოვასწრო. არა და, ამ რესტორანში ჩემი ყველა თანამშრომელი იქნება (კორპორატიული ღონისძიება (ღვინისძიება)). იმ საღამოს პირველად ვამჩნევ, რომ გამოხედვით ქალებს აშიშვლებს. ნუ, ყოველ შემთხვევაში, მე რომ შემომხედა, სახეზე ალმურმა ამკრა, (ბედი ჩემი, არასოდეს ვწითლდები). სხვათა შორის, აღნიშნა, რომ ძალიან კარგად გამოვიყურები. მდაააა…

თვე მეექვსე 2:
_ ნინა, ყოფილა შემთხვევა, რომ ბიჭი მოგწონებია, რომელიც არც გარეგნობით გამოირჩევა და არც მის პიროვნულ თვისებებს იცნობ წესიერად? _ დღეს კვირაა, ასე რომ თავისუფლად შემიძლია, ლოგინში წამოკოტრიალებული ვესაუბრებოდეს ჩემს დაქალს, რომელიც მოუცლელობის მიზეზით კვირაზე მეტია, არ მინახავს. სამაგიეროდ, როგორც კი ვინმე ახალი (რა თქმა უნდა, მამაკაცებს ვგულისხობ) გამოჩნდება ჩემს ცხოვრებაში, საქმის კურსშია. ნინამ ყველაფერი იცის, ვინ ვის როგორ და რანაირად მოსწონს….
_ სექსუალურია? რამ მოგხიბლა?
_ ნუუ, ერთი შეხედვით, ვითომ არაფერი, მაგრამ ხანდახან ისეთ სექსუალობას ასხივებს… _ ნინამ კარგად იცის, თუ როგორ მიყვარს, ფარული სექსუალობის (თავად ასე უწოდებს) მატარებელი მამაკაცები.
_ მდააა, და როგორი ბიჭია, რო?
_ არც როგორი! ,,რიჟა” და არც ისე მაღალი. უფრო ძლიერი დადებითი არგუმენტიც უმალ მომყავს. _ ჰო, მართლა, კარგი იუმორის გრძნობა აქვს! _ აბა, მისი ,,რიჟაობა” როგორმე ხომ უნდა მივჩქმალო?
_ მდააა… _ ნინას ეს ,,მდააა” უკვე ნერვებს მიშლის! _ და რა გინდა მისგან? _ აი, აქ პირველად ვფიქრდები, მართლაც და, რა მინდა მისგან?
_ არაფერი, უბრალოდ მომწონს…
_ და ასე უბრალოდ უნდა უყურო მანამ, სანამ ვინმეს არ იპოვის?
_ აბა, რა ვქნა, ზედ ხომ არ მივახტები?
_ მოვიფიქროთ რამე… _ თუმცა მეც და ნინამაც კარგად ვიცით, რომ არაფერის მომფიქრებლები არ ვართ და ტყუილ იმედს ვაძლევთ ერთმანეთს, რომ დროთა განმავლობაში შესაძლოა, თავადვე დაინტერესდეს ჩემით და მსგავსი სისულელეები..

თვე მეექვსე 3:
მას ვერც ისე ხშირად ვხედავ, თუმცა ისევ ისე მომწონს, როგორც ადრე მომწონდა.

თვე მეშვიდე 4:
საღამოს ტრანსპორტში ავედი და ქალაქის მთავარ ქუჩაზე გავედი, საღამოს ,,გულიანკა” მაქვს. მოულოდნელად საკუთარი სახელი შემომესმა. უკან რომ მოვიხედე, ,,რიჟიკა” იდგა და იღიმოდა.
_ რა მარტო დადიხარ?
_ აბა, ვისთან ერთად უნდა ვიარო?
_ რა ვიცი, კაცების მეტი რა არის? _ შემომხედა.
_ და მერე მე რა, ისინი რომ არიან?
_ არ თქვა ახლა, არავინ მყავსო…
_ ნწუ… _ გავიქნიე თავი. _ რა, აუცილებელია?
_ რა ვიცი, მსგავსი პასუხი გოგოებისგან არასოდეს მომისმენია… ისა და, დარწმუნებული ხარ, რომ მამაკაცები მოგწონს?
_ ეს კითხვა ისე ჟღერს, _ ქალიშვილი ხარ? _ ვუპასუხე და გამეცინა.
_ კარგი, აღარაფერს გკითხავ, _ მითხრა და კოპი შეიკრა.
_ ნუ მებუტები, უბრალოდ, არავინ მყავს და მორჩა.
_ ასეთი გოგო… _ ვიცი ამ ფრაზის დაბოლოება, მარტო როგორ დადიხარ, თვალები არ აქვთ კაცებს?აღარ დავასრულებინე,
_ დაუბრმავდეთ ბიჭებს თვალები _ გავაწყვეტინე ფრაზა და გადავიხარხარე.
_ წამო, გავისეირნოთ…
_ წამო… _ გარეთ დავეხეტებოდით, რამდენიმე ნაყინი შევჭამეთ გზაში და სახლში აჟიტირებული დავბრუნდი.

თვე მერვე:
დილით მომწერა, რომ ჩემი ნახვა სურს. მართალია, სოციალური ქსელი პაემნის დასანიშნი მთლად კარგი გზა არ არის, მაგრამ მაგას ვჩივი?

თვე მერვე2:
_ შევხვდი, მაკოცა, ერთად ვიწექით…
რაღაც, ვენი, ვიდი ვიცივით კი გამომივიდა, მაგრამ…

თვე მერვე 3:
დილით ჩემი სახლიდან რომ მიიპარებოდა, ტუჩის კუთხეში ნაჩქარევად მაკოცა და…
_ 2 კვირაში გუდაურში წავიდეთ, კარგი? სამსახური და მოუცლელობა არ ვიცი მე! იცოდე! _ და ოთახიდან უკან მოუხედავად გავარდა. საბანში დავიმალე და სიხარულისაგან დავიკივლე…

თვე მეცხრე:
_ ბედნიერი ვარ!

თვე მეათე:
_ უბედნიერესი!

თვე მეთორმეტე:
_ სად ხარ?
_ სახლში მივიდივარ, შენ? რა იყო, რა ხმა გაქვს?
_ ჩემთან რომ მოხვიდე, შეგიძლია?
_ არა, დედაჩემი მელოდება. გვიან რომ იყოს?
_ როგორც გინდა. აუცილებლად მოდი, რა… გელოდები _ ვეუბნები და ყელში ბურთგაჩხერილი ვთიშავ ტელეფონს _ დავიღუპე!

თვე მეთორმეტე 2:
_ ორსულად ვარ.
_ რააა?
_ ორსულად ვარ! _ 2 ტონით ხმამაღლა ვუმეორებ და თვალებში ვუყურებ. ვუყურებ და ვამჩნევ, როგორ უგუბდება თვალებში შიში და პანიკა…
_ როდის გაიგე?
_ დილას…
_ რა ვქნათ? _ ღმერთო ჩემო, შეიძლება, გიყვარდეს ადამიანი, რომელიც შენ გეკითხება, თუ რა უნდა ქნათ? მე მხრებს ვიჩეჩ და დივანზე ვჯდები, არ ვიცი…

თვე მეთორმეტე 2:
_ როცა ტკივილით მოკრუნჩხული ექიმის კაბინეტიდან გამოვედი, ვიფიქრე, რომ არავინ ღირდა ამ ტკივილად! არც ჩემი მცდელობა (მისი შებმის) ღირდა ამად. სამომავლოდ მეცოდინება!

About გულჩახდილი ქალი

მიყვარს და ვწერ...
This entry was posted in Novelette... and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s